Afscheid van een compagnon …

Deze keer een materieel afscheid, eentje waar ik me allesbehalve al aan had verwacht, mijn vierwieler namelijk.  Mijn trouwe bondgenoot die me van duizenden punten A naar evenveel punten B heeft gebracht.  Eentje waar ik zelden miserie mee heb gehad (behalve de ouderdomsziekten die normaal te noemen zijn)

Hij had al een paar krasjes op zijn ziel (carrosserie), het stak al niet op eentje méér, ik reed daarmee naar groenafvalcontainers, heb er bakken stenen in gestoken ook al op weg naar containers, stak fietsen in de kofferbak, deed er mijn taxiritten mee, boodschappen, hij heeft Schotland een paar keer gezien, andere stukken van Engeland, is tweemaal met ons naar Ile de Ré geweest, en heeft me ontelbare keren naar prettige uitjes vergezeld, en natuurlijk had ik hem – in een dorp wonende, altijd ver van alles – gewoon nodig.

Ik ben een raar mens, ik heb van zo een dingen altijd een voorgevoel.  Hoe vaak ik de laatste tijd niet heb gedacht dat ik in ‘panne’ zou vallen … en zaterdag was het zover.  Ik sta voor de verkeerslichten op weg naar de muziekschool, zeg nog tegen grote dochter “vinde gij ook niet dat den otto zo davert” (sputterende motor) waarop zij antwoordt dat ik het me maar voorstel.  En toch eens het licht op groen springt en ik gas geef, valt de motor stil, en houden we dus al het verkeer achter ons op.  Ik zie in mijn achteruitkijkspiegel al wat smoeltjesgetrek, en nog meer omdat ik mijn 4 pinkers aanzet.

Een geluk bij een ongeluk, ik val stil vlakbij een bandencentrale/starters-batterijensteker.  Dus Poppemieke doen uitstappen, ik hetzelfde, straat oversteken, en daar één van de techniekers aan de mouw trekken.  De man krijgt de auto nog aan de praat, en kan hem op hun parking plaatsen.  Op mijn vraag wat het probleem zou kunnen zijn zegt hij : “belt uwen garagist maar op, dit is geen gewoon starters/batterijprobleemke”

Om 20 voor twaalf, op zaterdagvoormiddag, ‘k vrees al dat mijnen garagist niet thuis gaat geven.  Maar toch, ‘k heb geluk, zijn madam kan de telefoon blijkbaar niet horen rinkelen … Een kwartiertje later komt de depannagewagen al in zicht !  De man belooft zelfs om na zijn middageten rap eens te kijken wat het zou kunnen zijn.  Ik schrijf mijn GSM-nummer op een stukske papier, hij gaat me iets laten weten.

Tegen half twee heb ik het verdict al.  Motor heeft alle olie verbruikt, is m.a.w. naar de kl….

Als ik hem vraag wat de opties zijn, en wat die dan moeten kosten, zegt mijn ik-verkoop-graag-nen-nieuwen-otto-garagist dat een nieuwe motor steken een optie is, maar duur voor de leeftijd van mijn wagen (10 jaar, een diesel met 166000 km op de teller), maar hij heeft wel wat staan dat mij kan interesseren (ik koop altijd een jonge tweedehandswagen)

Zaterdag was ik tè beduusd door het slechte nieuws om nog goed te kunnen nadenken, maar een wakkere nacht en veel gepieker is mijn verslagenheid omgeslagen in regelrechte woede.

In december is mijn wagen volledig nagezien en naar de keuring geweest.  Ik was toen gegaan omdat de olielamp steeds aan en uit ging (‘k weet niet veel van auto’s, maar dat je op die manier je motor kunt verbranden, dat weet ik wel)  De garagist sprak toen van een potteke (oliereservoir) onderaan de auto, dat kon vuil zitten.  Bij het afhalen van de wagen vertelde hij dat het potteke gekuist was, maar dat er een deuk in was (moet ooit eens ergens opgereden hebben).  Als de olielamp nu nog zou gaan branden, dan was dat gewoon de voeler die een vals contact gaf, ik moest er dus geen aandacht aan schenken.

Een maand lang was er geen lichtje te bespeuren in het dashboard, maar de laatste weken wel weer, maar ja meneer de garagist zei dat het geen probleem was, dus ik reed rustig verder … (hoe naief kun je zijn)

Tot zaterdag dus.  Wat heeft de man gedacht, ‘k ga da wijveke nekeer ne kloot aftrekken, ze gaat toch niet weten dat ze haren eigen otto kapot heeft gereden ?  Ik kan het aan geen kanten bewijzen, maar er is waarschijnlijk te weinig olie in mijn wagen gedaan (hoe verklaar je anders dat er maar een goeie liter meer inzat, mocht hij gelekt hebben zou ik dat wel gezien hebben op de bleke vloer van mijn garage)

Bij de schoonouders zeggen ze dat er nog verhalen de ronde doen over dergelijke gevallen bij dezelfde garage.

Ik vrees dat ze een altijd zéér trouwe klant kwijt zijn … Maar ondertussen zit ik wel met de gebakken peren 😦

Advertenties

6 gedachtes over “Afscheid van een compagnon …

  1. Smeerlappen zijn dat sommige garagisten , als uw olielampke brandt moet ge onmiddelijk ingrijpen anders is je wagen zoals je zegt naar de kl….
    Aha ook een Anglofieltje dus ! Prachtig hé daar , jammer dat ze altijd het mooie weer niet meehebben ! Daar gaat Ollie heel graag heen !

  2. zijn uitleg klopt inderdaad van geen kanten : om het oliereservoir te reinigen moet je het er afnemen, dat is die ijzeren pot onderaan de motor, gewoon ijzer, dus als die er dan toch af is kan je net zo goed die buil er wat uitkloppen én een nieuwe voeler steken (die voeler is zowat het belangrijkste van heel de motor, heb je helaas moeten ondervinden!).

  3. Nu wel natuurlijk ! Stom internet !
    Enfin, wat ik wilde zeggen : dat je garagist een bandiet is !
    De olie kan er uit gespoten zijn tijdens het rijden (meer toeren) of wanneer je stil gevallen was.
    Ik ben blij dat mijn garagist mijn neef is en hij me niet zal bedriegen. Niet zoals sommige van zijn voorgangers.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s