#Wijvenweek : zelfcensuur

Of zoals het bij de dagthema’s genoemd wordt : zelfScensuur 🙂

ZelfS dat doen we, onszelf censuur opleggen bij het schrijven.  Maar ik heb dagen dat ik er emotioneel zelf niet meer uitkom, en dan vliegt er hier soms iets uit mijn klavier, wat ik achteraf bekeken niet zou gedaan hebben.  Maar als daar dan lieve reacties op komen, dan is de bloedende wonde weer bedekt, en geraak ik weer wat verder.

Volgens het dagthema mochten we ook eens vertellen wat er deze week compleet suckte, awel, van hetvolgende was ik echt niet goed zie :

Gisteren was ik nog maar eens op voyage voor het vrijwilligerswerk (minder mobielen vervoer = mensen naar klinieken, dokters, therapeuten vervoeren) De man die ik vervoerde was mij goed bekend, en de vrouw die ook nog meeging een crème van een madam.  We hadden een aantal diensten te doen : dokter zien, bloed laten nemen, een tweede dokter zien, longfoto nemen, maar dat verliep allemaal vlot, dus daar had ik niets te klagen.

Minder was dat we bij het wachten op de gang voor de tweede dokter (wachtzalen overbezet + ook nog mensen in bedden op de gang) een zwak stemmetje uit een bed hoorden roepen naar ons.  Wat de volgende conversatie op gang bracht :

vrouwke in bed : “ah Louis (fictieve naam) zijde gij hier ook”

ik draai me om samen met de man in kwestie die in een rolstoel zit.

“allez Louis, kende me niet dan, Louise (even fictief) van op ’t dorp”

ik kijk twee keer, schrik me rot, loop naar dat bed, en daar ligt Louise, de vrouw die ik al zo dikwijls heb vervoerd en over wie ik vorig jaar schreef dat ik op haar manier oud wil worden (toen 82 jaar, nog schoon opgetoetert zonder erover te zijn, alert, bij de pinken, over alles nog kunnen meepratend, optimistisch ondanks haar vele kwalen, mee met haar tijd (computeren en zo), grappig, een koe een koe noemend, …) En nu ligt in dat bed een hoopje ellende, ze kan niet stil liggen door de helse pijnen die ze ondergaat, kan al dagen niets meer eten, armen zwart van de blauwe plekken (dun vel door jarenlang cortisonegebruik – ik zag er meteen mijn moederke in)

“Ik ben hier aan ’t wachten voor een darmonderzoek” zegt ze, er is nog één dame voor haar

Ik vraag haar of ze al lang gehospitaliseerd is, en ze doet haar verhaal.  En dan zegt ze : “ge moet nekeer kijken naar mijn beentjes, ’t zijn maar ‘stekskes’ (lucifers) niemeer” En inderdaad, haar benen zijn niet dikker meer dan mijn polsen en zijn even zwart als haar armen. “awel, als ik moet sterven, laat het dan NU maar gebeuren, ’t is genoeg geweest” zegt ze.

Wat zeg je daar dan op hé, elk woord is bijna ongepast, alleen troost is misschien juist … en dan ben ik een beetje ‘saved by the bell’, want mijn patient moet binnen bij zijn dokter.

In al haar pijn vraagt ze daarna nog aan mij hoe het met mij gaat en met de kinderen.  Ik kon alleen maar denken dat alle problemen die ik ook mocht hebben in het niet vielen bij haar zware afzien …

En daarna horen we beiden de vrouw voor haar het uitschreeuwen van de pijn bij het onderzoek dat zij ook moet ondergaan.

Louise sluit, precies berustend, haar ogen …

Ik was compleet van mijn melk, en o zo blij dat mijn patient niet lang bij de dokter bleef, dus Louise haar geschreeuw is me bespaard gebleven.

Mijn gezelschap en ik hebben haar het beste gewenst als we voortgingen, ik vrees dat het beste voor haar wil zeggen dat ze voor eeuwig verlost wordt …

Advertenties

5 gedachtes over “#Wijvenweek : zelfcensuur

  1. Wat een ontroerend verhaal Eilish , zie het een beetje als mijn schoonmoeder geweest , die zo , maar zo snel aftakelde ! Een prachtige postuur die door de vreselijke ziekte meneer K. in drie maand een menselijk wrak was.
    Ik hoop voor mezelf niet in zo’n proces te komen , vrees dat ik dat niet zou aankunnen !

    Prettig weekend Eilish !

  2. Dan zouden ze mij ook vredig mogen laten inslapen, wat hebben zo’n onderzoeken nog voor zin behalve veel pijn…… De opa van mijn vriend ligt voor de tweede keer op korte tijd met dubbele longontsteking in het ziekenhuis en de oma, hoe zwaar ’t ook is voor haar, heeft beslist dat mocht hij iets voorkrijgen ze hem niet moeten reanimeren. Die mens ziet af….

  3. Ik kan me voorstellen, dat iemand die een aanvaardbare leeftijd heeft om te sterven, zoals Louise, zich daar onder bepaalde omstandigheden, zoals deze, wel mee kan verzoenen.
    Maar ik kan er ook helemaal inkomen dat zo’n confrontatie niet gemakkelijk is. Op dat ogenblik zou ik vast en zeker ook met de mond vol tanden gestaan hebben.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s