Will you still need me ?

Will you still feed me, when I’m sixty four ? Schoon lieke van the Beatles, waar ik aan moest denken toen ik Mc Cartney hoorde in de top 30 gisteren (die is de 64 al gepasseerd, en eerlijk gezegd het is er aan te horen, jongere vrouw of niet, de man wordt oud !) http://youtu.be/ldIfhc1pJpk

Vermits ik nog maar op tram 4 zit zou ik daar nog niet moeten aan denken, maar toch … Alle perikelen die ik van nabij meevolg over het ouder worden van ouders van naasten en van mijn schoonouders grijpen me soms bij de keel.  Als ik bedenk dat ik misschien later niet meer voor mezelf ga kunnen zorgen, en wetende dat ik een koppigaard ben die zeker geen hulp zal vragen, dan vraag ik me af wat er dan met mij gaat gebeuren.

Eén ding staat vast, ik wil in geen geval tot last zijn van mijn kroost.  Ze weten dat, ze moeten zich niet generen om me in een home te droppen.

Maar dat zeg ik nu hé.  Dat koppig zijn dat ik nu al in me heb verbeterd meestal niet met ouder worden.  De realiteit is dat oudere mensen soms onredelijk zijn, constant aandacht nodig hebben, en totaal niet willen begrijpen dat die aandacht niet constant kan gegeven worden.  Doe daar dan een coctail van medicamenten bij die sommigen moeten slikken voor allerlei kwaaltjes, met allerlei soorten bijwerkingen en het hek is helemaal van de dam.

Aan de ene kant zou je niet alleen mogen oud worden, maar als ik dan zie hoe sommige koppels mekaar het leven zuur maken op hun oude dag, amaai, amaai, … en eerlijkheidshalve moet ik daarbij zeggen dat bij alle voorbeelden die ik ken de vrouwen de grote ‘tangen’ zijn 😦

Een goede raad voor diegene die er aan denkt om mijn oude dag te willen delen : kweek genoeg haar op je tanden om me dan op tijd eens te counteren 🙂

Advertenties

8 gedachtes over “Will you still need me ?

  1. Tevreden ouder worden, het is een kunst! Zoals je weet heb ik beroepshalve heel veel contact met ouderen en ik zie dus genoeg voorbeelden van hoe ik niet wil worden en hoe ik net wel wil worden. Ik heb een mateloze bewondering voor mensen die tevreden kunnen zijn met hun leven, ondanks al de tegenslagen die ze tegenkomen (overlijden van hun partner en/of kinderen, lichamelijke ongemakken, vermindering van zelfredzaamheid, zowel fysiek als mentaal,…). Het zijn toch allemaal verlieservaringen die men te verwerken krijgt. Chapeau voor hen die daarbij de lust in het leven niet verliezen en niet blijven hangen aan wat ze vroeger wel nog hadden/konden. Ik hoop dat ik, tegen dat ik zover ben (ik stap over een maand op tram 4) uitgevlooid heb hoe dit werkt. Of is het gewoon de aard van het beestje die allesbepalend is hierin?

  2. Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn…

    Mijn oma is toch wel mijn voorbeeld. Zonder klagen oud geworden (en helaas overleden) en dat terwijl haar man eerder is overleden. Ze zelf een beroerte heeft gehad, verlamd aan één kant. En toch leek ze te genieten van het leven. Zo wil ik ook oud worden…

  3. en ge moet dan die 4 eens passeren met een zorgenkindje aan je zij.. man. Ik MAG gewoon niet ziek worden en ik MOET minstens 90 of zo worden zonder problemen… want anders moet er niet alleen voor mij gezorgd worden maar ook nog eens voor haar. Ik heb er al wat nachtjes van wakker gelegen…

  4. Ik zit al op tram 5. De ene dag al meer dan de andere. Toch probeer ik er steeds het beste van te maken, te genieten van wat is geweest en uit te kijken naar wat nog komt. Ik hoop dit vol te houden tot mijn laatste snik.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s