Mijn wagenpark

In de 25 jaar dat ik op de baan ben (zo lang al?) zag het er zo uit :

Ik ben gestart met mijn vaders auto : Hij gaf niet om status, reed zelf heel weinig met de wagen en vond een auto altijd een verloren kapitaal, dus wilde hij daar ook geen geld aan uitgeven.  Het was een wagen die bij het merendeel van de bevolking altijd enige hilariteit opwekte, maar ik lag daar ook niet wakker van.

Met deze wagen reed ik dus :

We noemden hem altijd smalend pépé’s tuut tuut (de eerste kleinkinderen moeten hem zo gedoopt hebben).  Een echte Rus, met een stuur zo groot als dat van een vrachtwagen, een slechtsluitend handschoenenkastje, een zwarte bekleding die uit een soort mousse bestond waar je alle vuiligheid op zag, geen rechter spiegel, geen servostuur (goed voor de borstjes zei de madam van de autoschool altijd)

Eens getrouwd werd het tijdperk van de Japanners ingeluid, deze die zo Fantastic waren.  De eerste :

Onze eerste Corolla, die wagen hield niet van Groot-Britannië.  We zijn er in 1990 (op huwelijksreis) mee in panne gevallen in het noordelijkste punt van Schotland (prettig als je weet dat er in heel het noorden geen enkele Toyota-garage was toen) en in 1992 hebben we hem ‘perte totale’ achtergelaten in Wales na een ongeval.

Dan maar Corolla nummer twee gekocht :

Die heeft onze reizen wel overleefd, leuke wagen, makkelijk te parkeren.

Na deze kwam het tijdperk dat we twee wagens hadden (de echtgenoot vond het georganiseerd vervoer van zijn werk, dat op 500 m van onze deur stopte niet goed genoeg – hoe verwend kan je zijn)

Dit werd mijn wagen :

In een zilvergrijze versie weliswaar.  Lang heb ik er niet van mogen genieten, een onverlaat vond het nodig om me van de baan te rijden en tegen een gevel te laten stilstaan.

Ondertussen was onze tweede Corolla ook al vervangen door een onzachte kus die de echtgenoot aan een ander zijn wagen had gegeven.

Onze laatste twee wagens waren de volgende :

Eerst reed ik met de Avensis, dan eens gewisseld met de echtgenoot (zijn toenmalig lief was te dik voor zijn Corollatje :-()  Toen hij tweemaal op korte tijd brokken maakte met de wagen (gelukkig te herstellen) hebben we weer gewisseld.  Zijn definitieve brokken heeft hij dus met de kleine wagen gemaakt.

En nu luid ik dus het Franse tijdperk in.  Momenteel rijd ik met deze

een bouwjaar 2003, vervangwagen van de garage.

Het uiteindelijke doel is deze, mijn eerste helemaal zelf gekozen wagen, helemaal geen statussymbool, maar een wagen die alles heeft wat ik nodig heb

Hopelijk kan ik er tegen volgende week mee op de baan (en dan liefst voor héél veel jaren !)

Tam-tam

Waarom zouden we nog SMS-sen, mailen, bellen … hier in mijn dorp werkt de tam-tam nog uitstekend.

Grote dochter is zaterdag een wandelingetje gaan maken met het liefke en toen we vanmiddag bij de schoonouders kwamen, was het eerste wat we mochten horen “is ’t waar, hebde gij een lief”

Lap, zoveel privacy heeft een mens dus hier.

’t Kwam erop neer dat ze dat eerst ginder moest gaan zeggen (lees toestemming gaan vragen daarvoor).  Dus daarom hadden ze gisterenavond in de wagen op weg naar de muziekschool zo langs hun neus weg een gesprek met haar begonnen over het feit dat een liefke hebben al in de middelbare school, toch niet van het slimste was.

Eigenlijk moest ze daarmee nog op zijn minst een jaar of twee wachten, en liever nog een jaar of vijf !

Nu is er vorig jaar iets voorgevallen tussen mijn schoonouders en mij, wat me heeft doen besluiten dat ik hen niets, nada, nikske nog vertel over emotionele aangelegenheden, of persoonlijke kwesties hier ten huize.  Ik heb dus vanmiddag ook niet veel gezegd op hun tam-tam-verhaal.

Ik begrijp heel goed dat voor hen hun leven voor een stuk is opgehouden bij het overlijden van de echtgenoot, maar dat wil niet zeggen dat het leven van de kroost en mij ook voorbij is.

Ik ben volwassen genoeg om zelf te bepalen wie hier voor mij of voor mijn dochters ooit de voordeur zal passeren, de goegemeente heeft zich daar dus niet mee te moeien !

 

“waarom zijde gij zoe kiekemeirig”

… zou ons moe zeggen.  Vraag me niet waar het woord kiekemeirig vandaan komt, misschien even vertalen : ik ben (was gisteren) enorm slecht gehumeurd.

Vooreerst was ik opgestaan met een compleet geblokkeerde onderrug, waardoor ik me amper deftig kon bewegen (gelukkig is het door in beweging te blijven wel nog overgegaan)

Ik had ook nog een bezoek aan de bank gepland (centjes verzamelen voor de wagen), de grootbank waar ik wel spaar maar niet mijn dagelijkse bankverrichtingen doe, weigert altijd om gewoon geld naar mijn lopende rekening over te schrijven, dus moest ik op de ouderwetse manier om cash geld gaan (want een bankcheque kost dan weer geld, en dat heb ik er ook niet voor over)

Op de koop toe komt Poppemieke (kids waren thuis gisteren) ook nog met de boodschap dat ze voor een project van Latijn, een boek nodig heeft dat enkel maar te verkrijgen is in de Bib van mijn vroegere thuisgemeente.  Dat zegt ze dan om 11 uur (ah ja, madam had eerst een gat in de dag geslapen) en de bib was open tot 12 uur.

Als je dan weet dat de grootbank heen en weer 12 km is, de Bib 30 km, en dat ik verdomme nog altijd geen wagen heb, dan weet je wel waarom mijn humeur kelderde zeker…

Dus dan maar een chauffeur opgetrommeld in de persoon van schoonpapa.  Mijn God, ik dacht even dat we die rit niet zouden overleven, de meiden waren ook niet te spreken over pepé zijn rijstijl.  Die man wordt echt een gevaar op de weg, zijn reacties worden veel te traag.  Zonder veiligheidsgordel had ik waarschijnlijk driemaal door de voorruit gezeten, doordat hij zo bruusk moest remmen.

Maar enfin, we zijn er geraakt voor 12 uur zowel in de Bib als in de bank …

Na de middag ben ik er zelfs nog in geslaagd om mijn humeur weer wat op te krikken, zelfs ondanks het feit dat ik (ik heb ze geteld bezig zijnde, nog zoveel te gaan, nog zoveel te gaan, …) 72 ! vensterramen heb gewassen (ja, ik moest zo nodig een huis bouwen met twee erkers met elk 16 vensters, en alle andere ramen ook nog met verdelingen)

Maar het feit dat ik dat allemaal kon doen in een schitterende zon, maakte veel goed. (maar doe het me vooral niet elke week doen, ik heb er een hekel aan)  Gelukkig is het vandaag ook nog mooi weer, want gisteren heb ik alleen maar beneden gewerkt.  Er wachten me boven ook nog vieze ramen (binnen en buitenkant, maar 44 venstervlakjes, jeui :-()

En nu kan ik me even opjagen in het feit dat dochterlief vanavond nog altvioolles heeft van 20u30 tot 21u30, dat de Piepedol morgenochtend al om 7u45 op school moet zijn, en pas om 17u30 terug komt van Antwerpen.  Het zal dus weer schoonpapa zijn die de vervoerhoneurs gaat waarnemen.

Ik geef het je op een blaadje, als ik donderdag mijn wagen niet ga hebben, dan word ik ZOT !

Happily in love

… schreef poppemieke op haar eigen blogske, hier dus : http://chyope1995.wordpress.com (factuur voor PR volgt hé meiske !)

Zo erg in love dat ze vond dat een meet the parent wenselijk was.  Ik zag er de hoogdringendheid niet van in, ik weet wie de jongen in kwestie is (is ook bij het jeugdorkest), en met haar 16 jaren op de teller, ben ik niet direct overtuigd dat dit de ‘man’ is waar ze heel haar leven mee gaat delen.

Niet dat ik iets verkeerd kan zeggen over de jongen, integendeel, eentje die wat orde en netheid bijgebracht is duidelijk, en dat kan ze gebruiken (ik heb me moeten inhouden om hem niet mijn pas gepoetste badkamer te tonen die ondertussen weer tot slagveld gebombardeerd is)  en beleefdheid en manieren zijn hem ook niet vreemd.

Een student die elke dag op zijn kot zijn eigen potje kookt (zegt hij) is ook al iets moois, maar ik heb de neiging om hem te geloven, want hij heeft twee jaar geleden al het kookboek van de ‘boerinnenbond’ gekregen van zijn vader.

Toen mijn oudste tussen de soep en de patatten ook nog vroeg of ze volgende zondag bij hem thuis mag gaan, vond ik dat opeens allemaal wat te snel gaan.

Ik zit natuurlijk wel met die ouderwetse gedachte dat ouders ontmoeten het allemaal wel héél serieus maakt…

Maar ja, kleine meisjes worden groot, maar toch heb ik moeite om het kleine hummeltje van amper twee kilo die ze ooit was, al als vrouw te zien.  Volwassen kan je ze op haar leeftijd toch nog niet noemen hé.

Zolang het (3 jaar oudere) vriendje geen misbruik maakt van de onschuld van mijn ‘kleine, grote’ meid mag hij blijven …

Groei & bloei

Oftewel : ‘lochtingupdate’

Al eerder had ik geschreven over mijn ‘plantkunsten’, ondertussen is de sla al zo geworden (vermits het in pot staat wil dat blijkbaar niet kroppen, maar losse bladeren smaken volgens mij ’t zelfde, ik ga daar dus niet moeilijk over doen)

sla

Twee plantjes gaven me dus een volledige portie sla, die we morgen gaan proeven

Daar ik nog een ‘erfenis’ aan zaden liggen heb van de echtgenoot (hij was verzamelaar, ik heb waarschijnlijk meer dan 50 verschillende tomatenrassen in voorraad), heb ik dit jaar ook tomaten gezaaid.  Ordinaire rode (wel een Italiaans ras, zéér lekker voor de sausen), twee soorten gele, vroege oranje (zeer zoet, bijna als fruit te eten), donkerbruine, groen gestreepte.  ‘k had het niet verwacht, maar die komen ook allemaal op

                     

Twee zaadjes komkommer waren voldoende om dit resultaat te bekomen, ééntje ga ik nog binnen houden, een tweede heb ik (véél te vroeg) al in volle grond in de serre gezet, met wat geluk wil het al groeien, en anders gebruiken we ons reservepotteke.

                 

Fanatiek ben ik niet in mijn tuinieren, ooit was dat hier wel anders, om maar te zeggen : welke vrouw zou er tevreden zijn mocht ze dit in haar keuken hebben :

Als je weet dat op die plaats normaal onze keukentafel staat, en dat de vloer dan veranderde in een zandbak (of modderpoel als er pas gewaterd was), en dat dit beeld nog maar de verschillende pompoenen en siervruchten toonde, de honderden tomatenplanten vonden dan ook nog een plaats in diezelfde keuken.  Gelukkig verhuisde de ganse handel later naar de serre, wat dit beeld opleverde :

En dan ga ik het maar niet hebben over het feit dat 90% van al die planten uiteindelijk in het compostvat belandden, wegens teveel …

Mijn tuintje is dus veel kleinschaliger, als ik mijn kleine gezin er eten kan van geven, ben ik geslaagd in mijn opzet.

Work-out

Het zonder wagen moeten doen heeft zo zijn voordelen (en verdomme ook véél nadelen, zucht !)

De fiets is dus weer van stal gehaald, en de benenwagen presteert ook niet slecht.

Dinsdag heb ik al een 15 km gefietst, ook nog een eind gewandeld met de kapotte fiets van Poppemieke naar de fietsenmaker.  Gisteren fiets weer gaan afhalen (wandelen, en weer fietsen), vanmorgen afspraak bij de kapper, een km of 8 zal dat wel zijn, en straks nog eens 15 km om de Piepedol van school te halen.

Ondanks het feit dat ze al 7 maanden naar de middelbare school gaat beweert ze dat ze haar weg per fiets niet terug gaat vinden alleen.  Anders gaat ze met De Lijn naar school, maar in examentijd rijd er op de middag geen bus terug, en de schoonouders konden vandaag niet depanneren.  ‘k Moet ook zeggen dat schoonmama vreselijk bezorgd is als de kinderen fietsend naar school gaan, dus ik had zowiezo al moeten beloven dat ik mijn jongste tegemoet zou gaan rijden.

Nu komt dat zo slecht niet uit, want ik moet nog wat boodschappen doen, dus kan ik dat meteen gaan doen.

‘k Zal maar meteen de kuiten gaan insmeren en vertrekken, zo een snelheden haal ik nu eenmaal niet (om maar niet te zeggen dat mijn conditie abominabel slecht is, shame on me)

Ik ben assertief, ik ben assertief, ik ben …

Nee, op vele momenten ben ik een regelrechte broekschijter, maar als ’t moet, dan sta ik daar, met mijn twee voeten, vastgebetonneerd in de grond !

Na de perikelen met de wagen die stuk is, had ik nog een eitje te pellen met mijn garagist.  Ik had hem zaterdag halvelings gezegd dat ik maandag zou langskomen, maar dat heb ik dus niet gedaan.  In plaats daarvan ben ik daar gepasseerd, en een tweetal km verder naar een andere Japanse autodealer geweest.  Proefrit en al gemaakt daar, maar ik was niet overtuigd.

Op de terugweg van die garage passeren we nog een Franse autodealer.  Nu ben ik al altijd fan geweest van een Franse wagen (ik vind die zo zacht rijden, en Europese wagens zijn qua inrichting en bekleding altijd stukken beter afgewerkt dan een Aziaat)

Samen met schoonpapa (mijn chauffeur – schoonmama vond dat een vrouw niet alleen een auto kan kopen) zijn we daar binnengegaan, er stond daar een wagen die me wel interesseerde, maar de kofferruimte was ietwat aan de kleine kant (ik moet soms rolstoelen in mijn koffer steken voor het vrijwilligerswerk)

Toch heb ik eerst een prijsofferte laten maken van deze wagen in dieselversie (nieuwsgierig als ik was naar wat er nog aan kortingen gegeven werd na het autosalon).  Toen die prijs zodanig goed meeviel (bijna 7000€ minder dan de occasie Japanner bij mijn garage) heb ik nog maar een offerte gevraagd naar een iets groter model.  Ook die was zeer schappelijk van prijs.  Ik heb nog niets toegezegd, maar was toch al superenthousiast.

Na nog wat rondgeneusd te hebben op het internet en niets beter gevonden te hebben, heb ik gisterenavond de knoop doorgehakt, en mij (tegen mijn gewoonte) een spiksplinternieuwe wagen besteld.

Enfin, ik ben héél ver afgeweken.  Ik had dus nog een eitje te pellen met de garagist, dit dus :

ikke : dag … ik bel om te vragen dat je me de factuur opstuurt van de sleping van zaterdag, ik heb die nodig voor mijn verzekering, ik kan dat geld recupereren

garagist : (poeslief) ja Eilish, ‘k ga dat doen, ga je er om komen ?

ikke : nee, stuur ze maar op.  En ik heb nog iets te zeggen, ik heb me namelijk een nieuwe wagen gekocht bij een collega, voor een mindere prijs dan uw ‘goei occasie’.  ‘k Ben namelijk redelijk kwaad.  Mijn wagen had niet kapot moeten zijn, had hij in december op de juiste manier hersteld geweest.

garagist : een heel verhaal over een collega die hetzelfde heeft voorgehad met hetzelfde type wagen, blablabla

ikke : dat maakt mijn rekening niet, mijn wagen is stuk en ik zit met de brokken.  En trouwens, mijnen nieuwen garagist (wat klinkt dat goed !) gaat mijn wagen bij U komen afhalen, ‘k zou graag hebben dat je hem meegeeft.

garagist : wat heeft hij je nog gegeven voor je wagen ?

ikke  : dat gaat jou geen moer aan (ik gunde hem het zinnetje niet dat hij ongetwijfeld klaar had : nl bij mij zou je veel meer gekregen hebben)

ikke : dus je stuurt me de factuur op hé

garagist : uiteraard, en dat ik bedankt was … Ah ja, uiteraard was ik bedankt, de echtgenoot en ik hebben daar op 25 jaar wel 5 auto’s gekocht.

Ik heb uit heel dit verhaal een lesje geleerd, ik ben naief geweest, dat gaat me geen tweede keer meer overkomen.  Volgende week al zit ik in het nieuw, hopelijk kan ik zonder ongevallen heel lang genieten van mijn aankoop.