vanalles en nog wat

Ze hebben me bij mijn pietje !

Factuur gekregen van  Tja, als ze geld moeten hebben, dan treuzelen ze niet.  Al hetgeen ik als promotie gratis moet krijgen volgens mijn aankoopovereenkomst (digitale TV/vaste telefonie) is aangerekend.  Verdomme toch, weten die van de facturatie dat niet misschien, of is het een manier om nonchalante mensen het geld uit de zakken te halen.

De factuur niet betalen is geen optie, want in de algemene voorwaarden staat duidelijk dat je ook al betwist je hun factuur, deze toch eerst moet betalen.  Zo gaat er in de komende dagen 175€ teveel van mijn rekening gaan.

Is het daarom dat hun logo knipoogt ? Ik vind dit nochtans geen kapoenenstreek !

‘k Zal het maar optimistisch bekijken zeker … mocht ik alle films die we de laatste dagen al bekeken hebben, samen met de kroost in de bioscoop gaan zien zijn, het zou me stukken meer gekost hebben.

't moet van mijn lever !

Dat zijn pas mannen !!!

Nationale staking vandaag, wie er wel staken, dat horen we op het nieuws.  Maar wie staken er niet :

  • De mannen van de papier/karton/PMD-ophaling, dat zijn pas mannen ! Hele dagen in weer en wind, maar ze waren er al vanmorgen om half 8.  Dikke duim !! (of de huisvuilophalers van het zelfde gedacht gaan zijn, dat valt nog af te wachten, want die komen meestal net voor de middag)
  • Taxi mams : omdat die onverlaten van De Lijn dat wel doen, was ik verplicht om mijn kinderen naar school te voeren, want :
  • De middelbare school staakt ook niet (behalve de kapitein van ’t schip van de bovenbouw)
  • De dienst oncologie in de kliniek waar ik in de week dagelijks naartoe ga met een patiënte : die mensen weten dat de kankers het delen van hun moordende cellen ook niet staken, dat ze dus letterlijk levensnoodzakelijk werk doen.
  • Mijn eigen strijkster, wasvrouw, poetsvrouw, manusje van alles; zijnde ikzelf.  Diegenen die mijn situatie kennen gaan nu meteen zeggen : “waarom zou je ook” en gelijk hebben ze natuurlijk.  Ik was maar net 40 geworden toen ik al met pensioen mocht, mijn koopkracht wordt (voorlopig nog) op peil gehouden met de index, ik woon goed, eet goed … ik heb dus geen reden

Nu mag ik hopen dat diegenen die vandaag een extra dagje nemen nog massaal hun wagen gaan nemen (want met de trein ga je er vandaag niet zijn !) en naar ’t stad gaan trekken.  Daar nog profiteren van de voorlaatste soldendag, hunne (te lege – want daarvoor staken ze toch niet ?) portemonnee helemaal gaan leegkopen in de winkels waar het personeel wèl aan het werk is, daarvoor liefst ver gaan rijden (zodat de staat toch aan zijn accijnsinkomsten komt), vermits ze ver van huis zijn ook de plaatselijke horeca gaan plezieren…

Op die manier gaat de buil die de economie vandaag krijgt misschien ietsje minder zijn.

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

De dochters en hun muziek

Gisteren hadden beide auditie in de muziekacademie.  Een auditie dáár is een moment waarop je als ouder eens kan gaan luisteren naar je kind (en andere kinderen) het heeft dus niets te maken met de gang van zaken bij een toneelauditie bijvoorbeeld (ze solliciteren m.a.w. niet)

Het was een auditie voor piano en strijkers.  De Piepedol zat ongeveer halverwege het programma eens solo, en tweemaal met het mini strijkorkestje waarvan ze sedert dit schooljaar deel van uitmaakt.

Nu moet je weten dat mijn jongste absoluut niet ambitieus is wat het muziek spelen betreft, ze spreekt zelfs van stoppen na dit schooljaar.  Het is een kind dat NOOIT oefent thuis, maar waar duidelijk een talent aan verloren gaat, want ze speelt goed (ondanks het feit dat ze een jaar heeft overgeslagen, speelt ze het niveau van diegenen die wel dat extra jaar gehad hebben)

Zij staat dan ook uiterlijk relaxed te spelen, in haar jeansbroek, een trui en haar gewone winterse laarzen.

En dan heb je mijn Poppemieke …

Haar leven draait zo ongeveer volledig rond de muziek : muziekschool (viool en altviool) daar speelt ze ook nog in een strijkorkest, op zondag elke week naar Gent voor het JeMOO (jeugdorkest Oost-Vlaanderen) waar ze tweemaal per jaar een concertenreeks spelen (over 14 dagen spelen ze de Notenkraker).  Ze wil ook van muziek haar beroep gaan maken.

Nu hebben ze op de muziekschool de gewoonte om de beste leerlingen laatst op het programma te zetten (kwestie dat luisteraars de valse noten die op zo een auditie ook vaak klinken zijn vergeten tegen dat ze naar huis gaan), dus mijn dochter (stoef, stoef) moest dus als laatste.  Het stuk dat ze speelde was dit : http://youtu.be/XLK5OWU2YGw

Ontroerende muziek (voor ons zeker, we hebben het laten spelen op de begrafenis van de echtgenoot), geen gemakkelijk stuk ook, er zijn daar voor de dochter uren oefenen aan voorafgegaan.

Ze is vreselijk perfectionistisch ingesteld, en ik zag al dat ze, hoe meer de auditie vorderde, steeds maar zenuwachtiger werd.  Toen het uiteindelijk haar beurt was, had het stresskonijn net een volle lading duracell baterijen gekregen …

Daar stond ze dan.  Bustierjurkje, jasje erboven, nylons, schoenen met een zéér hoog Sex and the city-gehalte (hak van een 10-tal cm), geen twee zussen die meer kunnen verschillen dan mijn broedsel …

Trillend over haar hele lijf speelde ze haar eerste noten, naarmate het stuk vorderde verminderde dat een beetje, maar de spanning op haar gezicht sprak boekdelen.  Ik zat op het randje van mijn stoel, bijna klaar om haar te gaan opvangen mocht ze van haar stokken gaan.

Vreselijk is het om je kind zo te zien staan sterven, terwijl ze verdomme vreselijk goed aan het spelen was.  Je kon een speld horen vallen in die zaal, zo stil was het.

Ze is achteraf huilend in mijn armen gelopen (“ik heb het niet goed gedaan, ’t was allemaal vals, ik ga nooit professioneel kunnen worden… ” drama met een grote D dus) alsof heel haar toekomst uiteenspatte

Toen ik vroeg aan de viooljuf hoe ze het vond zei die ook dat ze zeer goed had gespeeld, en de begeleidende pianist was ook vol met lof.

Grote dochter eist veel van zichzelf, uitblinker op school, muziek erbij.  Bovendien zit ze ook nog met een heel stuk onverwerkt verleden (de eisen die de paps aan haar stelde hebben haar gebroken)  ik kan me zo schuldig voelen dat ik daar toen niets of weinig heb aan gedaan.

Ik heb wel eens mogen horen dat ze een harde tante is, maar wat wil je, met de serieux die ze al heel vroeg had is ze zo ongeveer op haar tiende volwassen geworden (pesterijen op school, de paps op haar dak).  Geen wonder dat ze zo is geworden.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik trots op haar ben (en op kleine dochter evengoed natuurlijk)  Ze mag gerust een beetje relaxter naar het leven kijken.  Het verleden is voorbij en de toekomst ligt voor haar open …

vanalles en nog wat

Gedichtendag

Toen Hansje Pansje Pingeling

vanmorgen vroeg naar buiten ging

toen vond hij bij het kippenhok

een toverstok

***

Hij ging naar huis toen heel bedaard,

daar zat zijn vader bij de haard

en Hans zei :

“hokus pokus pas, ik wou dat jij een vogel was”

***

Zijn moeder keek hem angstig aan, en riep :

“wat heb je nu gedaan !”

maar Hans zei :

“hokus pokus pas, ik wou dat jij ook een vogel was”

***

Toen waren beide ouders mezen,

wie had er ooit zoiets gelezen,

ze zaten in een boom te fluiten

en Hans ging dadelijk naar buiten

***

En hij veranderde twee heren

in hele grote bruine beren

en hij veranderde twee vrouwen

in hele mooie witte pauwen

***

Hij ging naar school en kwam daar binnen

hij zou er dadelijk beginnen

de juffrouw werd meteen een paard,

de meester werd een mokkataart

***

Maar alle kinderen die er zaten

die heeft hij rustig zo gelaten

Jeroen, en Hein en Klaas en Piet

nee, die veranderde hij niet

***

Alleen de grote mensen maar

de hele stad door, hier en daar

zo liep ons Hansje op een drafje

en zwaaide met zijn toverstafje

***

De kinderen konden alles doen,

ze speelden rover in ’t plantsoen

hele dagen en hele nachten

en niemand die er op hen wachtte

***

Maar ach dat altijd rover spelen

dat ging verschrikkelijk vervelen

ze werden vuil en vies en groen

en niemand gaf hen ooit een zoen

***

En ze verlangden zo naar huis,

maar ja, hun vader was een muis,

hun moeder was een ander beest,

wat waren ze toch dom geweest

***

Ze gingen zitten in een kring

en Hansje Pansje Pingeling

zei : “hokus pokus wielewaal”

en alles werd weer heel normaal

***

Alleen de meester was verdwenen

vanaf z’n haren tot z’n tenen,

hij was taartje moet je weten

en iemand heeft hem opgegeten

Voila, dat was er eentje van lang geleden.  Mogelijks ben ik een paar strofes vergeten, maar kom het lijkt me lang genoeg te zijn

vanalles en nog wat

Plastische chirurgie

Wees gerust, ik heb geen verbouwplannen aan mijn lijf, ik ben te nemen of te laten zoals ik ben (waar begint dat trouwens, of nog erger, waar eindigt dat ?)

Diegenen die hier soms eens komen lezen hebben waarschijnlijk al de wisselvalligheid in lay-out gezien van mijn blogske.

Laat dit ook één van de redenen zijn waarom ik bij bloggen.be ben gaan lopen, omdat je daar zo in een strak keurslijf zat qua uiterlijk vertoon van je blog.  Nu ben ik wel niet het grote licht op vlak van informatica, al wat ik ervan ken heb ik geleerd via de job (meestal boekhoudsoftware, en de tekstverwerkingspakketten), soms eens van de kroost (een moeder is nooit te oud om bij te leren).

Dus ik moet nog veel uitzoeken.  Jaloers zijnde op mensen met mooie foto’s bovenaan hun schrijfsels ben ik dus gaan experimenteren op dat vlak.  Eerst met foto’s ‘gepikt’ van het internet, maar die bleken uitgerekt niet altijd even mooi.  Nu staat er dus eigen werk bovenaan, hoewel de backside van mijn oudste poppemieke die er nu op staat heb ik niet zelf op foto gezet, dat deed haar vriendin vorige zomer.  Ik vind het een foto waar je vrolijk van wordt.  Dat ik een trotse mama ben daar moet niet aan getwijfeld worden, een nieuwe foto van de Piepedol dringt zich dus op.  En wie weet ga ik zelf eens met mijn achterkant voor de lens staan.

‘k Heb ondertussen ook al geleerd hoe ik een steeds maar veranderende kopfoto kan maken, dus zit er nu al een bibliotheekje met foto’s klaar.  Zo kan ik al eens met een thema aan de slag gaan (reis, tuin in verschillende seizoenen, natuur, gebouwen, …)  Ik zie wel wat het wordt.

Op één van de foto’s die nu al klaarstaan sta ik zelf helemaal van kop tot teen.  Diegenen die me kennen halen me er natuurlijk uit, de onbekenden hebben er het raden naar…

vanalles en nog wat

The Eilish family goes digital

Ik ben er ook opgesprongen, op die met promoties beladen kar van T…n.t

Niet dat ik zo naïef ben om te denken dat ik nu een superkoop heb gedaan, dat niet.  Ik weet dat me dit maandelijks weer een beetje meer gaat kosten, maar met de gecombineerde pakketten die ze aanbieden is het nu ook weer geen aderlating.

Ik vermoed dat ze in de toekomst bijna geen zenders meer gaan hebben die een analoog signaal willen aanbieden, dus met zachte dwang zal iedereen bijna verplicht worden om digitaal te gaan.

Toen ik inlichtingen ging inwinnen en enkel vroeg naar digitale TV bij het internetabonnement dat ik al heb, dan kwam dat duurder uit dan een pakket te nemen met internet/digitale TV/vaste telefonie.  Je kunt er ook eentje nemen met GSM i.p.v. vaste lijn, maar alle GSM’s van de firma Eilish zitten ondertussen ook in een goedkoop packske bij een andere operator.

Aldus heb ik nu opnieuw vaste telefonie in huis.  Ik had een tijd geleden mijn vaste lijn opgezegd omdat ik zelf geen grote beller ben, en alleen mijn schoonmoeder nog van de lijn gebruik maakte om mij te bellen (na 17 u als het gratis is bij haar hé).  Nu scheelt dat een heel stuk in het aantal telefoontjes die ik krijg, want naar een GSM bellen is haar veel te duur (dus ga ik van krommenaas gebaren, en haar mijn nieuw nummer NIET geven – zie wet op de privacy artikel duizend en zoveel :-))

Ik heb trouwens vanmorgen vroeg nog naar een toestel moeten zoeken, want ik heb bij het afsluiten van de vorige lijn nog één weggegeven aan diezelfde schoonmoeder.

En nog een bonus bij de nieuwe installatie : ik heb een splinternieuwe, draadloze modem gekregen.  Gedaan met de powerline adaptors aan de laptop, eens opgeladen werkt dat ding nu volledig autonoom.  Meteen een kost minder voor de installatie van de tv, want daar hebben ze ook een powerline voor nodig, en die heb ik dus niet meer moeten kopen.

We zijn dus weer een beetje meer mee met de tijd.  Hoewel mee … ik computer, Facebook, blog, telefoneer, sms, voorlopig lijkt me dat méér dan voldoende.  Vraag me dus niet hoe je Twittert (of is het Tweet ?) want daar ken ik dus nog niets van.

vanalles en nog wat

No balls, no glory

… moet het konijnenbroedsel gedacht hebben.

We schrijven dus een nieuw hoofdstuk in de dwergkonijnensaga (nog eens verwijzen : www.bloggen.be/eilish : 01/05 en 21/08/2011)

Blijkt dat ons Julietje (°20/08/2011) uiteindelijk toch een Julien is, en dus de ‘zoon’ is van Pluisje (mama) en Blacky (papa)

Vermits ik geen geoefende ben in het tussen de benen kijken van mannen, had ik zijn edele delen niet opgemerkt (het beestje was ook nog niet groot toen ik mijn blik daarop had geworpen – zéér klein geschapen dus).  Ondertussen zaten moeder en zoon dus al die tijd samen in hun konijnenvilla, tot een tijdje terug onze Pluis wonden op haar rug had die niet meer toegingen. Dus had de Piepedol geïnvesteerd in een nieuwe woning (mijn serre – winterverblijf – telt nu dus 3 konijnenhokken, dwz dat ondergetekende nu 3x de kak mag opkuisen :-()

We hadden er echter nooit bij stilgestaan dat die wonden bij de Pluis afkomstig konden zijn van het agressieve liefdesspel van haar kroost.  Ja, ja, de Julien heeft zijn moeder zwanger gemaakt, de verdomde onverlaat !  Toen kleine dochter gisteren ging gaan voederen lag er in het overdekt gedeelte van het hok van mama konijn een volledig volgroeid, maar zeer dood babykonijn, duidelijk niet gewenst door mama, want ze had niet de moeite gedaan om een wollig nestje voor te bereiden, of zou zo een dier instinctief aanvoelen dat het kleintje niet levensvatbaar was ?  Wat wil je, pure inteelt …

Enfin, met de huidige wetenschap kunnen we dus weer van drie konijnenhokken naar twee gaan, en kan den Blacky eens van naderbij kennis gaan maken met zijn zoon.  Benieuwd of dit ook tot agressieve toestanden gaat leiden tussen die twee …