Writers block

Words, don’t come easy to me …

Advertenties

De staat en ik …

wij zijn absoluut geen vrienden !

Vandaag mijn aanslagbiljet van de belastingen gekregen, waar zwart op wit staat dat ik O.OO€ terug krijg/moet betalen.

Waar klaag ik over denkt U waarschijnlijk, er zijn er die het slechter kunnen treffen … Ik heb er al een drietal keer een blogstukje aan gewijd in het verleden (www.bloggen.be/eilish : 17/05 – 14/06 – 20/06/2011)

Ik kan dus niets recupereren van de investering van mijn zonnepanelen (meer dan 6000€ loop ik op die manier mis)  En dan durven ze nog op datzelfde aanslagbiljet zetten dat ik volgend jaar nog voor 2467.44€ mag overdragen aan verminderingen, en de echtgenoot ook zelfs !?!?! euh, pardon, mogen de doden dat ook ?

Over te dragen verminderingen die ik dan op mijn beurt weer niet ga kunnen terugkrijgen, en dat allemaal omdat mijn weduwenpensioen zo laag is dat er geen bedrijfsvoorheffing meer wordt op ingehouden.

OK, ik ben niet meer productief in deze gemeenschap, ik geef dat grif toe, maar de 22 jaar dat ik dat wel geweest ben tellen dan ook totaal niet …

Binnenkort ga ik mijn eigen republiek uitroepen denk ik.  Met een sluitende begroting, een goed asielbeleid, sociaal voor mijn eigen, en met een eenmansleger dat mijn lijf en territorium moet verdedigen 🙂

Gothic eyes

We hebben het weer gehad, de zondagochtendperikelen.  Op tijd opstaan (ik ben al geen langslaper, maar het zou me ook niet gegund wezen met alle activiteiten van de kroost), nog rustig alleen ontbijten, terwijl oudste dochter zich klaarmaakt in de badkamer, van plaats wisselen, dwz ik onder de douche, dochter ontbijten (wat zijn wij toch een gezellige familie hé ?!)

Het ontbijt van dochterlief duurt echter niet zo lang, wat eet dat ook die jeugd : twee brownies en een clementine.  Terwijl ik nog aan het douchen ben mag ik al genieten van wat door de wazige douchedeur precies lijkt op een meisje die twee blauwe ogen geslagen is.  Die nieuwe waterproof mascara is dus echt waterproof, en is m.a.w. niet te verwijderen, volledig mijn schuld ‘of course’ want ik ben nog niet om reinigingsmelk geweest (doe die brol niet aan hé kind, dan heb je dat allemaal niet nodig !)

Als ik haar vraag om de fles arachideolie uit de keukenkast te gaan halen, bekijkt ze me met diezelfde zwarte ogen aan, als van wat is ons moeder nu weer van plan.  Eerst komt ze nog af met een glazen flesje zelf gemaakte kruidenolie, om dan uiteindelijk de juiste fles te kiezen.  Nu nog wattenschijfjes vinden, en we kunnen aan de slag.  Watteke in olie drenken, aan de oogskes wrijven (nee kind, niet je ogen strak toeknijpen, zo marcheert dat niet !) enfin, het witte watteke wordt toch goed zwart, who needs reinigingsmelk eigenlijk ?

Al die uiterlijkhedentoestanden maken dat we maar net op tijd vertrekken naar het station, eerst nog met een valse start, want dochterlief vertrekt graag zonder treinkaart en portefeuille.  Wetende dat ons nog een wegomlegging wacht, moeten we ons dus reppen.  Nog wat ‘geneut’ in de auto dat ze die olie nog altijd ruikt, waar ik het probleem niet van inzie, ze moet zich maar niet laten besnuffelen in het orkest ;-).  Aan het station toegekomen zien we de trein net vertrekken, maar geen nood, een paar minuten later komt er nog eentje.

En op de terugweg spring ik nog binnen in de Delhaize, om reinigingsmelk  (nee dochter, ge moet daar niet voor naar ’t stad, naar een luxeparfumerie) Die moeders weten toch alles hé … Krijg ik nu een standbeeld ? 🙂

Media naranja

Vanavond ga ik lekker (hoop ik) gaan eten met een hele bende vrouwen.  Allemaal wederhelften – gisteren geleerd in ’t Spaans : Media naranjas (halve appelsienen letterlijk) – van de vriendenkring van de echtgenoot.  Redelijk uitzonderlijk in deze maatschappij, zo een bende maten, en allemaal (behalve ikke) nog netjes samen met hunne halve trouwboek.  Omdat die mannen in hun tijd, en sommigen nu nog onder het motto van te gaan sporten, genoeg stappen in de wereld gezet hebben, vonden de vrouwen dat er ook éénmaal in het jaar een vrouwenavond mocht zijn.  Ten tijde van de echtgenoot ben ik nooit meegeweest, ah nee, dat kon niet voor een jaloers geval als de mijne.  En braaf als ik was, en alleen al voor de rust en het welzijn van de kroost bleef ik dan ook maar thuis.

Maar nu hoef ik het dus niet meer te laten.  De kroost heeft soms eens een overdosis moeder, en is al eens blij als ze eens alleen thuis mogen zijn.  De oudste zei me dat ik eens goed kon gaan klagen over al haar puberkuren, de andere vrouwen hebben ook veelal kinderen van dezelfde leeftijd.  Nu klagen alleen zal het zeker niet worden, als ik wegga, dan wil ik wel eens iets anders hebben dan kinderzorgen.  Buikpijn van ’t lachen, dat kan er zeker wèl van komen.  Dat ze ons maar in een hoekske van het restaurant laten plaatsnemen, want anders gaan de andere eters er schande van spreken …

Kiekens in het kiekenkot hé, ambiance verzekerd.  Ik kijk er naar uit !

This is ladies night, and the feeling ’s right …

Een heer in het verkeer

Mijn voeten, een heer … nog niet veel van gemerkt de laatste tijd.  Momenteel zijn er werken op een weg die ik verschillende keren per week neem als immer beschikbare taxichauffeuse voor de kroost.  Een weg met twee rijstroken voor elke rijrichting, waar we momenteel voor de ene rijrichting op 1 vak moeten komen.  We moeten dus iets doen waar vroeger geen naam voor bestond, maar nu wel : ‘ritsen’  Als ik me niet vergis, dan is het verkeersreglement zo, dat je mag rijden tot aan de wegversmalling, en dat de chauffeurs die naast je rijden je dan hoffelijk moeten laten invoegen.  Ik moet zeggen dat er ofwel niet veel mensen zijn die dit reglement kennen, ofwel is het fenomeen hoffelijkheid volledig achterhaald.  Wat je allemaal niet te zien krijgt : een mens mag niet discrimineren, maar meestal zijn het mannen, ook nog vaak met een grote Duitser die mijn oud Japannerke waarschijnlijk te min vinden : wild gesticulerend, claxonneren, middenvinger in de lucht, lichten knipperen … Je zou bijna gaan denken dat je ‘hun’ rits te bruusk hebt dichtgetrokken, en dat er iets tussen zat 😉

Waarschijnlijk zal het mannelijk deel van de bevolking nu ook wel een paar argumenten hebben over het rijgedrag van vrouwen : dat we niet kunnen parkeren, dat we te traag zijn, dat we niet weten dat we moeten stoppen als de rode flikkerlichten van de tram aanstaan.  Voor dat laatste pleit ik schuldig (éénmaal, nu weet ik dat ook hé), ze moeten het me vergeven, ik woon nu eenmaal in een boerendorp, hier hebben we geen tram, in Gent City daarentegen …

Toch vandaag nog een hoffelijke man tegengekomen, op een plaats waar dat wel meer gebeurt, namelijk de winkel waar ik kippenvoer ga halen.  Toen ik een zak van 25kg  (voeder met extra legkorrel erin voor die vier onverlaten die het al weken nalaten van een ei te produceren) wilde opheffen om op mijn winkelkar te leggen, vroeg er spontaan een man aan me of hij niet moest helpen.  Even vriendelijk als de man was heb ik geantwoord dat ik daar thuis ook geen personeel voor heb.  Trouwens toen de echtgenoot nog leefde vond die dat ook normaal dat ik dat allemaal deed, dus mijn biceps zijn daar al op getraind !  Maar toch, ’t was vriendelijk van die mens !

Waaw, gewèldig !

Meer dan 100 bezoekers op mijn blogske gisteren.  Dat doet wat met een mens die van bloggen.be komt … Straks ga ik nog zelf gaan geloven dat hetgeen ik schrijf de moeite is om te lezen (wacht hé, eerst de bovenste knop van mijn bloeske openzetten, dat begint hier te spannen)

‘k Zou beter wat nuttiger werk gaan doen dan hier maar wat te schrijven, duty calls, het lot van een simpel huisvrouwke, een volle wasmand om te strijken.  Ik wou dat mijn portemonnee ook altijd zo vol zat als die wasmand elke week …

‘kwoots’

Quotes dus, of wat je al eens hoort, leest, …

*Oudste bij het oprijden van onze oprit : “Mama, er hangen nog veel vijgen aan de ‘vijgelaar’ hé” (mocht het hier het aards paradijs zijn, dan zouden Adam en Eva wel helemaal bloot lopen, want de bladeren zijn er wel al af)

*Piepedol, na het bekijken van beelden van haar in de kraamkliniek : “Nu weet ik eindelijk zeker dat ik niet geadopteerd ben, ge weet mama, ik ben achterdochtig hé” – hoe achterdochtig kun je zijn eigenlijk ?!?

*Collega in de Spaanse les : “Stijldansen : als je geen partner hebt, dan dans je niet rond een paal, maar rond de hekstijl aan de oprit” (toen ik me mijn hekstijlen levendig begon voor te stellen, bedacht ik me dat mijn armen er nog niet rond kunnen :-()

*Eentje die ik ergens gelezen heb, en dan maar meteen genoteerd : “Een knuffel is een ideaal geschenk, goed voor elke gelegenheid.  Hij is prettig om te geven, maar even lekker om te krijgen.  Hij toont dat je om iemand geeft.  Hij hoeft niet in cadeaupapier gestoken te worden, en is natuurlijk volledig teruggeefbaar.  Knuffelen is practisch perfect : geen batterijen nodig, niet gevoelig aan de inflatie, je wordt er niet dik van, er is geen maandelijkse afbetaling voor, is beveiligd tegen diefstal, en niet belastbaar.”

*Eéntje van toepassing op de impasse in ons apenland : “Everything is changing, people are taking comedians seriously and the politicians as a joke”